Шушан Петросян
Дождь тюлем занавесил  Дилижан,
Сокрыв от мира милый рай Размика,
А вместе с ним домашнюю Шушан.
Там, в том пейзаже, в тёплом море бликов
Её любви прекрасный островок
Был непосредственен, изыскан, нежен.
Увидел я, сев в легкий катерок,
Что океан души её безбрежен.
И в этом катерке (увы и ах!)
Мне не судьба доплыть до нужной цели,
Что утону в задумчивых глазах.
Из них мне в душу ангелы глядели.
20.03.2009
__________________________________

Перевод Сократа Ханяна:

Շուշան ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ
Անձրևն ինչպես վարագույր` նուրբ թերթերից շուշանի,
Ռազմիկի Դիլիջան դրախտ երկիրն էր ծածկել,
Դրախտավայրի հետ նաև աստղաժպիտ Շուշանին:

Այնտեղ` չքնաղ բնության ջերմացնող գրկի մեջ,
Սիրո մի ծով տեսա ես, որ չեմ տեսել իմ կյանքում,

Ծովն այդ ծփում էր ասես շշունջներով սիրատենչ:
Նավակի մեջ մի աղջիկ երգով սիրտս էր տրորում:
Այնտեղ տեսա, թե ոնց է սիրո նավակն օրորվում,

Այդ հեքիաթված նավակին ախր ինչպե՞ս հասնեի,
Ինձ այդ բախտը չէր տրված, չգիտեի ինչ անել,
Աչքերի ծովն ինձ տանող ճամփան ումի՞ց հարցնեի:

Այդ աչքերից իմ հոգուն նայում էին հրեշտակներ…
Երազների գիրկն ընկած խեղճ պոետս ի¯նչ աներ: