Կիթառն սպասում էր այս ձեռքերին,
Պահել էր իր մեջ, փայփայել թաքուն լուռ երազանքներ,
Կենտրոնացրել ձայները իր մեջ,
Սեր էր երազում և ոչ թե արվեստ:

Մեն-մենակ, ինքն իր երազների հետ
Թաքուն տքնել էր, երազել ծածուկ՝
Պետք է որ փոշին մաքրել ձեռքերով,
Անպատվություն էր համարում շորով:

Ահա  ձեռքե՜րը:  Իսկո՜ւյն ճանաչեց:
Վախից ակամա ասես թե ցնցվեց,
Երանությունից տնքաց, հառաչեց,
Գոհունակությամբ դեպի նա ձգվեց:

Իսկ նա, շոյելով նրա իրանը
Հմուտ խտղտեց ստեղնաշարը,
Խոստացավ նվագել բոլոր գործերը,
Ձեռքը համարձակ տանելով դեպի տխուր լարերը:

Հաջողությունը նման է, այո, ուժեղ փոթորկի՝
Նվաճումի թարմ տպավորություն,
Ինչպես դողդոջուն թրթիռ լարերի,
Սարսուռով գրկած մարմնի գոլություն:

Ավա՜ղ, սակայն հենց նոր վերածնվեց
Մեղեդու կրքոտ մի մոլեգնություն,
Սիրո էր սպասում նա վաղուց, սակայն
Տվեցին արվեստ: Սերը սպանվեց:

Թարգմանությունը՝  ԼԱՈՒՐԱ ԲԱԼՅԱՆԻ

Перевод Лауры Балян
Оригинал:

ГИТАРА

Гитара ждала эти руки,
Копила, лелеяла чувства,
В себе концентрируя звуки,
Хотела любви, не искусства.

Одна со своими мечтами
Надрывно стенала украдкой:
Должна пыль стираться руками,
Позор – быть ухоженной тряпкой!

Но вот эти руки! Узнала!
И, вздрогнув в испуге невольно,
От неги она застонала,
К нему потянулась довольно.

А он ей оглаживал корпус,
Лады щекотал так умело
И все обещал сыграть опус,
По грифу скользя рукой смело.

Удача подобна тайфунам,
Свежо впечатленье успеха.
Как тремоло тремор по струнам,
Ознобом охвачена дека.

Увы, не ее возрождало
Мелодии страстное буйство.
Любови она ожидала,
А он подарил ей искусство.

Виктор Коноплев