Я отдаю себе отчет, то не обман!
Я не ослеп, и не схожу с ума,
Я вижу в Карсе старый Ереван.
Похожие, как близнецы, дома.
Их единицы сохранились здесь,
Другое время и другой народ.
Гоняет ветер вековую спесь
Потомков тех, кто прекратил мой род.
Иду я к церкви, только там мечеть
Иду домой, но дом уже не мой!
Здесь, в старой крепости, застыла смерть —
Надсмотрщик  над украденной страной.
Ищу, как раньше Пушкин, я постой,
Но не Артемий* открывает дверь.
Армянский Карс покрылся мерзлотой,
Земля родная  — в череде потерь.
Я прикасаюсь к храму без креста,
Отдать хочу энергию любви.
В земле, что кровью предков полита,
Господь, прошу, ты милость нам  яви.
 _______
* В своем «Путешествие в Арзрум во время похода 1829 года» А.С.Пушкин тепло отзывается об армянской семье, которая приютила его в Карсе и упоминает лишь одно имя младшего члена семьи  Артемия.
___________________

Перевод Сократа Ханяна:

Ղ Ա Ր Ս

Շրջում եմ Ղարսում, ինչպես իմ տանը,
Եվ փառք Աստծո, ոչ կույր եմ, ոչ խենթ,
Ղարսում տեսնում եմ հին Երևանը,
Երկվորյակներ են` կերտել է մի ձեռք:

Քաղաքը նույնն է` հին ու գրավիչ,
Ուրիշ է դարը, մարդիկ են ուրիշ,
Ժառանգորդներն են այն գորշ գայլերի,
Ովքեր վերջ տվին երկրի տերերին:

Հին եկեղեցին դարձրել են մզկիթ,
Կեռ յաթաղանն է գմբեթի վրա,
Հնամյա բերդն է` կանգուն ու վերձիգ,
Սակայն նենգ գողն է պահակը նրա:

Պուշկինի նման որոնում եմ ես,
Բայց Արտեմը չի՞ դուռն իմ դեմ բացում,
Հայկական Ղարսին մշուշն է իջել, Գետն իր տերերի կորուստն է լացում:

Ու ես խաչազուրկ տաճարի առջև
Ծնկի եմ գալիս և աղոթում լուռ,
Արյամբ ողողված այս հողին, ով Տեր,
Հայկ նահապետի զորությունը տուր:

* Իր ՙՃանապարհորդություն դեպի Էրզրում՚ նոթերի մեջ Ա.Ս. Պուշկինը ջերմությամբ է խոսել հայկական այն ընտանիքի մասին, որը հյուրընկալել է իրեն, և հիշում է միայն մեկ անուն` ընտանիքի կրտսեր Արտեմի անունը: