«Я — сын сынов армянского народа
               и больше всех люблю его и чту.
               Но солнце русское мне светит с небосвода,
               как продолженье сердца в высоту».
                                                        Ованес Шираз
Вскормленный в лоне русского народа,
Армению младенчески люблю.
Приёмный сын? Иль продолженье рода? —
Меж двух отчизн я сам себя делю.
Живем мы все под общей кровлей неба
В различных комнатах, семьей большой.
судьба была жестока и свирепа,
Но мы остались чистыми душой.
Душа народов наших — лучик солнца,
Несущий свет, дарующий тепло.
Мы — словно два знакомых незнакомца,
Нам узнавать друг друга повезло.
И я приемлю это узнаванье
Открытым сердцем, страждущей душой.
Так пополняет силу рек слиянье,
Так в тире дорог выстрел призовой.
Как к матери ребенка — тянет в горы,
Однажды в них я свой покой найду.
Через России дивные просторы
В Армении стремлюсь я высоту.
9.09.2011
_______________________________

Перевод Сократа Ханяна:

ՍՐՏԻ ՇԱՐՈՒՆԱԿՈՒԹՅՈՒՆ

Ես մի զավակն եմ հայ ժողովրդի,
Ու ամենից շատ նրան եմ սիրում,
Բայց ինձ թվում է, թե քո մեծ սրտի
Ծնունդն է բարի արևն աշխարհում:
ՙՌուս ժողովուրդ, դու կուրծքդ ճեղքել,
Հանել ես սիրտդ ու երկինք նետել,
Որ լուսավորես աշխարհ բովանդակ,
Ահա ինչու է արևն այսքան տաք:
Հ. ՇԻՐԱԶ

Ես հասակ առած ռուս մոր կաթով,
Հայոց աշխարհն եմ սիրում մանկան պես,
Հոգեորդի՞ եմ, ցեղի ժառանգո՞րդ,
Սիրտս արել եմ ուղիղ երկու կես…

Բոլորս ապրում ենք նույն երկնքի տակ,
Տարբեր տներում, մեծ ընտանիքով,
Ճակատագիրն է եղել դժնդակ,
Բայց միշտ մաքուր ենք մնացել հոգով:

Ժողովուրդները մեր` զույգ արևներ,
Միշտ առաքել են լույս ու ջերմություն,
Մենք ասես իրար գտած ծանոթներ,
Հյուսել ենք անխախտ համերաշխություն:

Ռուսաստանը և Հայաստանը հին
Դրոշ են դարձրել մտերմությունը,
Ու ես բաց սրտով ու հոգով ջերմին
Օրհներգում եմ մեր եղբայրությունը: