Ты сплетаешь узор величаво и смело
из Маштоцевских букв, кареокая дева.
Оплетая меня, как лозой винограда,
Проникает до сердца девичья рулада.
Безупречно красива твоих губ огранка, —
чудный дар твоих предков, богиня-армянка.
Как Аракса поток, освежающий летом,
Твои речи — живая вода для поэта.
В ней нельзя утонуть, но и жить нереально…
О, армянка-краса, как же ты идеальна!
17.01.2012
________________________________________

Перевод Сократа Ханяна:

* * *
Կյանքի հեքիաթն ես հյուսում Մաշտոցի սուրբ տառերով,
Ինչպե՞ս գովեմ հմայքդ, ի՞նչ գրավիչ բառերով:

Դու գերում ես իմ հոգին ու խենթացնում քո տեսքով,
Ասես մաճառ եմ խմում քո մատուցած գավաթով:

Ասես Աստվածն է գծել շրթունքներդ քնքշանուրբ,
Նախնիներիդ պարգևն ես` Անահիտի նման սուրբ

Ամառային Արաքսի նման ջինջ է քո լեզուն,
Քո քաղցրաբառ խոսքերով պոետի սիրտն ես հուզում:

Սիրտդ սիրո խարույկ է, հոգիդ աստղոտ տիեզերք,
Ով գեղանի հայուհի, անհաս սիրո քաղցր երգ: